Në një analizë të publikuar së fundmi, sociologu Artan Fuga sjell një vështrim krahasues mbi dinamikën e partive politike në Shqipëri, duke përdorur si referencë metodologjinë e Plutarkut në veprën "Jetë paralele". Autori vë përballë periudhën 45-vjeçare komuniste dhe atë 36-vjeçare që e pasoi.
Sipas Fugës, ndryshimet aktuale në krye të forcave kryesore politike ngjasojnë me spastrimet e ndodhura në mesin e viteve '70. Asokohe, lidershipi largoi bashkëpunëtorët e vjetër për të instaluar individë të rinj, të cilët shërbenin si mbështetje për pushtetin e liderit.
Ndërsa sot metodat e largimit janë administrative, përmes përjashtimeve dhe zëvendësimeve, qëllimi mbetet i njëjtë me atë të diktaturës:
- Zhdukja e dëshmitarëve që njohin të kaluarën dhe sekretet e liderit.
- Vendosja e figurave të reja që e adhurojnë drejtuesin për shkak të varësisë së tyre politike.
- Konsolidimi i pozitës së liderit, i cili tanimë ndihet i parrezikuar nga shokët e partisë.
Autori konkludon se "gjaku i ri" në parti shërben si një lloj "llaçi dhe çimentoje" për liderin e gjithfuqishëm, duke i siguruar atij një ambient ku nuk ndihet më i kërcënuar nga ata që dikur kishin peshë në vendimmarrje.