Ekspertë të historisë dhe psikoterapisë e lidhin retorikën e kryeministrit Edi Rama ndaj studentëve protestues me damkosjen kolektive dhe praktikat e luftës së klasave para viteve ’90. Reagimet vijnë pas përshkallëzimit të protestave në përplasje të dhunshme me policinë.
Sipas raportimit të BIRN-it, Rama ka ashpërsuar tonet ndaj studentëve dhe ka përdorur retorikë përçarëse e ndëshkuese. Ai pretendoi, pa paraqitur prova, se mobilizimi i të rinjve nxitej nga shërbime të huaja, përfshirë Rusinë dhe Iranin, ose nga lëvizja ANTIFA, të cilën presidenti amerikan Donald Trump e ka shpallur organizatë terroriste.
Më pas, kryeministri kërcënoi me heqjen e bursave dhe kufizimin e shërbimeve, si edhe me masa të tjera që, sipas raportimit, prekin të drejta të garantuara në Kushtetutë. Ai tha se do të kufizoheshin qasjet në aeroporte, hotele, trena dhe mjete të tjera transporti, si dhe se qeveria kishte nisur punën me vendet e Bashkimit Evropian për t’ua ndaluar hyrjen personave që i cilësoi të dhunshëm. Raportimi ngre pikëpyetje për bazën kushtetuese dhe ligjore të masave të paralajmëruara.
Hasan Bello, studiues i historisë politike shqiptare, tha për BIRN-in se Rama po i paraqet protestuesit si armiq të popullit, agjentë dhe bashkëpunëtorë të fuqive të huaja, në një mënyrë që kujton periudhën para viteve ’90. Sipas Bellos, kryeministri synon t’ua dobësojë legjitimitetin studentëve përmes termave përjashtues, kërcënimeve dhe polarizimit të shoqërisë. Ai paralajmëroi se kjo mund të shtojë tensionet shoqërore dhe represionin nga organet ligjzbatuese.
Çelo Hoxha, drejtor i Institutit të Studimeve për Krimet dhe Pasojat e Komunizmit, tha se retorika pasqyron kulturë autoritare dhe personalizim të pushtetit. Sipas tij, kryeministri paraqitet si “burim i autoritetit ligjor për gjithçka”. Hoxha tha se diktatorët japin urdhra e direktiva pa marrë parasysh kuadrin ligjor në fuqi.
Pedagogia Enriketa Papa e cilësoi retorikën të dëmshme dhe joproduktive. Sipas saj, ajo nxit konfliktin në vend të uljes së tensioneve dhe paqes shoqërore.
Psikoterapisti Neli Demi e përshkroi gjuhën si stigmatizuese, pasi krijon ndarjen mes qytetarëve të pranueshëm dhe atyre që paraqiten si kërcënim. Ai tha se frika mund ta bëjë publikun më të gatshëm të pranojë përjashtimin, ndërsa zemërimi mund ta paraqesë poshtërimin e tjetrit si të merituar. Sipas Demit, përgjegjësia për veprimet e paligjshme duhet të shqyrtohet individualisht dhe me prova, pa ngatërruar autorin e një vepre me protestuesit ose kundërshtarët politikë.