Giuseppe Bottai, Ministri i Edukimit në qeverinë fashiste italiane dhe anëtar i Këshillit të Madh të Fashizmit, u bashkua me trupat italiane në frontin italo-grek në dimrin e vitit 1940. Sipas një artikulli të New York Times të 9 janarit 1941, ai ishte vendosur pranë Divizionit alpin Julia në Tepelenë, qytet i vogël buzë Vjösës.
Auron Tare, në shkrimin e tij të publikuar në disa media më 22 mars 2026, shpjegon se në bazën e alpinëve të Tepelenës filluan Ditaret e tij të Luftës. Këto ditare, të përshkruara më vonë në një libër pas Luftës së Dytë Botërore, pasqyrojnë një kapitull të rëndësishëm të jetës së tij. Atje, Bottai ndjeu për herë të parë zhgënjimin e madh ndaj propagandës fashiste, e cila kishte dërguar mijëra të rinj italianë në malet e ashpra shqiptare, ku po vdisnin në kushtet e dimrit të vështirë.
Divizioni Julia, njësi elitare malore italiane, pësoi humbje të mëdha në front. Betejat në Perat te Leskovikut, në malin e Golikut dhe në Trebeshinës i bënë alpinët e saj njërën nga njësitë më të goditura të palës italiane. Bottai, i cili u bashkua vullnetarisht me ta, qe dëshmitar i vuajtjeve gjatë gjithë dimrit.
Bottai nuk ishte thjesht një oficer. Ai konsiderohej një nga ideologët kryesorë të fashizmit italian. Bashkëudhëtar i Benito Mussolini që nga viti 1919, ai u rreshtua në formacionet e para fashiste, Fasci Italiani di Combattimento. Si gazetar në gazetën Il Popolo d’Italia të Partisë Fashiste, mori pjesë në Marshimin e Romës më 1922.