Në një shkrim të botuar më 13 tetor 2026, Kim Mehmeti komenton protestën studentore në rrugët e Tiranës. Ai e përshkruan zërin e studentëve si shprehje të guximit rinor dhe të krenarisë shqiptare, duke shkruar se asnjë diktator apo sundues nuk ka mundur ta mposhtë atë.
Mehmeti thotë se studentët janë përgjakur gjatë përballjes me policinë dhe kritikon profesorët e prindërit që, sipas tij, qëndrojnë mënjanë. Ai pyet se si mund t’i shohin të rinjtë të përballen me policinë, të cilën e akuzon se është vënë në shërbim të “narkoshtetit”. Këto janë pretendime dhe vlerësime të autorit në shkrim.
Autori u bën thirrje jo vetëm studentëve, por të gjithëve që të dalin në rrugë dhe të kërkojnë llogari. Ai shkruan se zëri i studentëve mund ta shpëtojë Shqipërinë nga shkatërrimi dhe nga shndërrimi i saj në “atdhe të hajdutëve”. Sipas tij, nëse protesta rinore dhe studentore dështon, do të triumfojnë ata që duan “Shtet Bektashi”.
Në shkrim, Mehmeti përdor emërtimin “Piktori” për t’iu referuar një figure politike dhe shkruan se protesta mund ta detyrojë atë të largohet drejt Izraelit, ku, sipas autorit, e pret idhulli i tij, Benjamin Netanyahu. Në fund, ai akuzon “Piktorin” se ua ka shitur shpirtin dhe mëmëdheun “çakejve sionistë”. Këto formulime pasqyrojnë gjuhën dhe qëndrimet e autorit.
Shkrimi u botua nga Gazeta Standard, Panorama, Gazeta Shqiptare, BoldNews dhe Almakos. Katër botimet e para paraqesin tekstin me shkronja të lexueshme, ndërsa versioni i Almakos ka shkronja të dëmtuara. Përmbajtja e shkrimit është në thelb e njëjtë në të pesë burimet.