Në një opinion të publikuar së fundmi, shkrimtari Ben Blushi ka paraqitur një analizë kritike mbi drejtimin artistik të kinematografisë shqiptare pas pjesëmarrjes së tij në festivalin e filmit. Autori argumenton se shumica e produksioneve të viteve të fundit përqendrohen në mjedise rurale, duke rikrijuar një estetikë që ngjan me epokën e kooperativave.
Sipas Blushit, kinemaja e re shqiptare mbështetet te një dekor i zymtë, ku mbizotërojnë rrugët e shtrembra, furgonat e vjetër, gjuha vulgare dhe pamjet e njerëzve të shëmtuar, duke neglizhuar plotësisht dinamikën e qytetit. Ai vë në dukje se, përkundër faktit se Tirana ka mbi 1 milion banorë, ajo shfaqet fare pak ose vetëm si një pikë tranziti për në fshat. Përballë kësaj qasjeje, ai sjell si modele suksesi kinemanë botërore, si filmat Goodfellas apo Taxi Driver, ku qyteti përbën thelbin e dramës.
Në analizën e tij, Blushi thekson se edhe gjatë periudhës së Kinostudios, pavarësisht kufizimeve ideologjike, kishte një larmi më të madhe në portretizimin e jetës urbane dhe karaktereve moderne, si hotelet, bankat apo stili i jetës në qytet. Ai hedh poshtë pretendimin se shëmtia dhe elementet rurale janë më tërheqëse për publikun ndërkombëtar, duke e cilësuar këtë qasje si një gabim të krijuesve vendas që, sipas tij, duket se ndiejnë një lloj urrejtjeje ndaj qytetit.
Përditësime
Ben Blushi zgjeroi kritikat e tij mbi kinematografinë shqiptare, duke u ndalur te zgjedhjet gjuhësore dhe estetike. Ai vuri në dyshim autenticitetin e dialekteve të përdorura nga aktorët kosovarë për të portretizuar banorët e Librazhdit dhe Milotit. Blushi theksoi gjithashtu disa elemente që i quan stereotipike: - Përdorimi i skenografisë me 'klasa nxënësish pa dhëmbë' dhe prania e kafshëve si 'gomerë, gela dhe pata'. - Kufizimi narrativ i filmave, të cilët sipas tij zhvillohen vetëm gjatë ditës, pasi ai pretendon se në fshat nuk ndodh asgjë gjatë natës.