Katër dekada pas rrëzimit të sistemit komunist, shoqëria shqiptare përballet ende me sfida të thella në kulturën e saj politike. Megjithë ndryshimet institucionale, mënyra se si një segment i qytetarëve ndërvepron me udhëheqësit politikë shfaq ngjashmëri me format e kultit të individit të periudhës së shkuar.
Sipas analizave të fundit, politika në Shqipëri perceptohet shpesh si një marrëdhënie emocionale ose familjare, e jo si një proces i administrimit të përkohshëm të shtetit. Qytetarët, në raste të caktuara, i shohin liderët si pronarë të partive, shpëtimtarë të vendit apo figura që zëvendësojnë autoritetin prindëror. Ky përkushtim personal manifestohet dukshëm në rrjetet sociale, ku mbështetësit shprehin gatishmëri për të mbrojtur çdo qëndrim të udhëheqësit të tyre.
Një tregues shqetësues i këtij fenomeni është mungesa e kërkesës për llogaridhënie. Në një sistem demokratik, roli i qytetarit është të kontrollojë dhe të kritikojë qeverisjen. Në kontekstin shqiptar, ndodh shpesh e kundërta: militanti përshtat mendimin e tij në varësi të ndryshimit të qëndrimeve të kryetarit të partisë.
Si rrjedhojë, kur lideri ndryshon narrativën për çështje të caktuara, mbështetësit ndjekin të njëjtën linjë pa kërkuar fakte apo shpjegime. Ky proces e shndërron kryetarin në burimin e vetëm të së vërtetës për militantët, duke penguar debatin objektiv dhe llogaridhënien politike.