Reforma territoriale e vitit 2014 i dha bashkive kompetenca të reja për administrimin dhe mirëmbajtjen e infrastrukturës së kullimit në territorin e tyre. Qeveria qendrore mbajti të drejtat mbi kolektorët e mëdhenj, veprat hidroteknike strategjike, stacionet e mëdha të pompimit dhe politikat kombëtare të mbrojtjes nga përmbytjet.
Sipas Ligjit për Pushtetin Lokal, bashkitë janë përgjegjëse për kanalet e kullimit brenda territorit të tyre, që mbrojnë tokat bujqësore, serat dhe zonat e banuara. Këto përgjegjësi përfshijnë pastrimin periodik, heqjen e inerteve, riparimet e vogla dhe ndërhyrjet emergjente gjatë reshjeve intensive. Bashkitë planifikojnë dhe financojnë këto veprime nga buxhetet e tyre dhe reagojnë të parat në terren kur uji del nga shtrati.
Pushteti qendror, përmes Ministrisë së Bujqësisë dhe Zhvillimit Rural dhe strukturave të saj vartëse, menaxhon kanalet kryesore, investimet e mëdha, rehabilitimin e infrastrukturës kryesore dhe vendimet strategjike për prurjet ujore në shkallë rajonale ose kombëtare.
Dublimi i kompetencave ndodh në pikën e lidhjes së kanalit kryesor me kanalin lokal. Ekspertët thonë se funksionimi i njërit kushtëzon drejtpërdrejt tjetrin. Kur kanali kryesor nuk pastrohet ose ka kapacitet të pamjaftueshëm, mbingarkon kanalet lokale, për të cilat bashkitë janë përgjegjëse.
Bashkitë përballen drejtpërdrejt me përmbytjet dhe dëmet për fermerët, por nuk kanë kompetencë për të ndërhyrë në veprat kryesore.