Patrick Wintour shkruan se kjo është Lufta e Tretë e Gjirit, shpërthimi i radhës i një konflikti në Lindjen e Mesme që nga fundi i Luftës së Ftohtë, kur SHBA u bë fuqi dominuese në rajon.
Rajoni konfirmon statusin si fabrika kryesore e krizave globale, ndërsa presidentët amerikanë deklarojnë fundin e ndërhyrjeve, por zhvillojnë të reja. Që nga Lufta e Dytë Botërore, SHBA ka synuar rrëzimin e një qeverie në Lindjen e Mesme mesatarisht një herë çdo dekadë, me pasoja të papritura për të dyja palët.
Ndërsa Donald Trump nis një ndryshim regjimi në Iran, një vend me 90 milionë banorë, afatet zgjaten dhe krijohet bindja se po luhet me fatin e tij.
Lufta e Parë e Gjirit
Lufta e parë, në 1990-1991, kishte qëllim, shtrirje dhe kohë të kufizuar. Pas pushtimit të Kuvajtit nga Saddam Husseini, George H. W. Bush dëboi forcat irakiane, duke ruajtur një koalicion të gjerë arab dhe duke penguar reagimin e Izraelit ndaj provokimeve.
Duke respektuar mandatin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së për çlirimin e Kuvajtit, por jo pushtimin e Irakut, Bushi nuk ndoqi ushtrinë deri në Bagdad. Fushata tokësore zgjati vetëm 100 orë.
Pabarazia e kësaj lufte ka paralele me situatën aktuale në Iran. Intelektuali arab Azmi Bishara e cilësoi model lufte ku një palë lufton pa rrezik dhe tjetra pa shpresë: njëra humb disa njerëz rastësisht, tjetra qindra-mijëra me forcë armësh.
Lufta la pasoja për kurdët dhe myslimanët shiitë në Irak.