Në shkrimin e botuar më 18 tetor 2026, Mero Baze trajton nevojën për negociata mes qeverisë dhe protestuesve dhe ngre pyetjen se kush mund t’i përfaqësojë këta të fundit. Sipas shkrimit, Edi Rama kishte thënë se dera ishte e hapur për ata që dëshironin të bisedonin me të. Presidenti, nga ana tjetër, kishte hapur dyert e Presidencës dhe kishte thirrur hoxhallarët e priftërinjtë e vendit, të cilët, sipas autorit, luteshin herë për protestuesit e herë për policinë.
Baze shkruan se, përpara negociatave, duhet përcaktuar se kë përfaqësojnë njerëzit në rrugë. Ai thotë se Sali Berisha i merr përsipër protestuesit, por dallon mes mbështetësve të Berishës dhe atyre që, sipas tij, janë në rrugë me armë. Shkrimi pohon se protestuesit kanë djegur më shumë seli të Partisë Demokratike sesa të Partisë Socialiste, si dhe kanë dhunuar më shumë deputetë të PD-së sesa të PS-së.
Autori i përshkruan protestuesit si pjesë të një fryme ndërkombëtare, që, sipas tij, vepron edhe në Francë, Itali, Spanjë e vende të tjera. Ai shkruan se mbështetja për ta vjen nga Kremlini dhe nga disa qendra të islamit politik, të cilat, sipas tij, kanë lidhje të drejtpërdrejta me protestën.
Baze përmend Arlind Qorrin, Agronin dhe Berishën si persona që, sipas tij, paraqiten si udhëheqës të protestës, por vë në dyshim nëse protestuesit i njohin si përfaqësues. Ai e krahason këtë situatë me vitin 1997, kur, sipas shkrimit, Neritan Ceka dhe Skënder Gjinushi dukeshin si udhëheqës të njerëzve të armatosur, por nuk njiheshin prej tyre. Autori shton se Partia Socialiste nuk dinte si të vepronte.
Për ta ilustruar dilemën, Baze kujton një bisedë të 16 marsit 1997 në hollin e Hotel Rognerit, mes Perikli Tetës dhe Azem Hajdarit. Sipas rrëfimit të tij, Hajdari i tha se depot ishin hapur në gjithë Veriun dhe se duhej shqyrtuar krijimi i një qeverie ushtarakësh. Ai tha se po e diskutonte këtë me Peron, të cilin e përshkroi si ushtarak, dhe se duhej testuar nëse kishin forcë reale për të vendosur rregull.
Më vonë, Hajdari pyeti Bazen nëse kishte folur me “Marshallin”, duke iu referuar Berishës. Shkrimi përfundon në mes të përgjigjes së autorit: “Nuk jam çmendur,”.