Në një shkrim të botuar më 15 tetor 2026, gazetari Mero Baze kujton një episod të vitit 1998, gjatë trazirave të shtatorit. Një biznes pranë Doganës së Tiranës kishte ulur qepenat dhe kishte shkruar me bojë blu: “Janë të nxëna. Jena qeqenë.” Bëhej fjalë për disa magazina përballë doganës, në vendin ku sot ndodhet mbikalimi.
Vite më vonë, Baze takoi pronarin dhe e pyeti për parullën. Sipas shkrimit, ai i tha se e kishte shkruar për të trembur persona nga Bathorja, të cilët, sipas tij, po përpiqeshin t’i vidhnin. Pronari shtoi se magazinat nuk u sulmuan për shkak të parullës.
Baze e lidh këtë kujtim me dyqanet në Rrugën e Durrësit, të cilat, sipas tij, kishin ulur qepenat dhe kishin lënë pusulla me mesazhin: “Jemi me ju, mos na digjni dyqanin.” Ai shkruan se dhjetëra seli bankash në Tiranë janë djegur, ndërsa dyqane në Kullat Binjake dhe në qendra biznesi janë sulmuar. Sipas autorit, zona e Bllokut ishte e rrethuar nga policia dhe nën kontrollin e të rinjve që mbështetësit e tyre i quanin studentë.
Në shkrim përmendet edhe argumenti se dëmi nga djegia e bizneseve është më i vogël se ai nga korrupsioni. Baze e kundërshton këtë arsyetim dhe e krahason situatën me ngjarjet e vitit 1997. Ai kujton se, kur botoi librin “Viti ’97”, disa persona i kërkuan që, në ribotim, t’i hiqte emrat e tyre nga përshkrimet e vandalizmit dhe dhunës.
Baze shkruan gjithashtu se një gazetare e Top Channel-it i kërkoi redaksisë të hiqte një video ku kërcënohej, nga shqetësimi se familjarët e saj do të merakoseshin. Ai e përshkruan klimën si frikësuese për shtypin, biznesin, administratën dhe personat që kundërshtojnë djegien e Tiranës.
Autori u bën thirrje autoriteteve të sigurojnë bizneset, jetën normale të qytetarëve, të drejtat e shtypit dhe lirinë e shprehjes. Ai kërkon gjithashtu që veprimet e dhunshme t’u atribuohen atyre që i kryejnë, në vend që pjesëmarrësit të quhen studentë vetëm në raste të caktuara. Si shembuj, përmend djegien e bankave e të bizneseve dhe dhunën ndaj kalimtarëve.