Ngushtica e Hormuzit, kalimi detar i ngushtë midis Gjirit Persik dhe Gjirit të Omanit, ka gjerësi 21 milje dhe lidhet me Oqeanin Indian. Kjo ngushticë kalon afërsisht një e pestën e furnizimit botëror me naftë, sipas artikullit të Frank Miele në RealClearPolitics, të publikuar më 20 prill 2026 dhe ri-pubikuar nga media shqiptare.
Kur furnizimi përmes ngushticës kërcënohet, çmimet e naftës rriten globalisht. Kjo ndikon drejtpërdrejt në ekonominë amerikane, duke rritur kostot për benzinën, ushqimet dhe sektorë të tjerë. Amerikanët e perceptojnë jetën e tyre si të varur nga vendimet në Uashington, por ky rrip detar ushtron ndikim më të menjëhershëm.
Në një ekonomi të globalizuar, çmimi i naftës është uniform global. Edhe pse Shtetet e Bashkuara importojnë më pak naftë nga Lindja e Mesme, ato nuk janë imune ndaj rritjeve. Një ndërprerje në Hormuz shtrëngon ofertën botërore dhe transmeton çmime më të larta në çdo sektor.
Kritikët argumentojnë se ngushtica nuk është më strategjikisht jetike për SHBA për shkak të pavarësisë energjetike. Artikulli kundërshton se kjo injoron natyrën globale të tregut të naftës.
Irani mund të ushtrojë presion pa konfrontim ushtarak, duke kujtuar aftësinë për të kontrolluar kalimin. Ndërsa Akti i Fuqisë së Luftës i jep Kongresit kontroll mbi konfliktet, ligjvënësit rrallë kundërshtojnë veprimet presidenciale. Regjimi iranian vepron pa kufizime të tilla.