Shqipëria ka përjetuar një rënie të lehtë të reshjeve mesatare vjetore me rreth 2-5% që nga mesi i shekullit të kaluar deri në fillim të kësaj dekade, sipas dokumenteve të Ministrisë së Mjedisit. Megjithatë, që nga vitet 1990, vendi ka regjistruar dhjetëra episode të mëdha përmbytjesh, me një ose dy ngjarje serioze pothuajse çdo vit në nivel kombëtar. Këto fenomene kanë shkaktuar dëme të akumuluara prej 2.3 miliardë dollarësh.
Ndryshimet klimatike kanë rritur intensitetin e reshjeve në njësi kohe, duke përkeqësuar rrezikun e përmbytjeve, por ekspertët theksojnë se problemet kryesore rrjedhin nga keqmenaxhimi kronik i infrastrukturës së kullimit, urbanizimi i pakontrolluar dhe mungesa e planifikimit afatgjatë. Investimet në këtë fushë janë fragmentare, ndërsa mirëmbajtja e kanaleve, kolektorëve dhe hidrovoreve mbetet e dobët. Rreziku po zhvendoset drejt zonave urbane dhe periferike.
Përmbytjet e fundit kanë prekur zona si Durrës, Lezhë, Vlorë dhe Gjirokastër, duke shkaktuar dëme në ekonominë familjare dhe bujqësi. Inxhinieri hidroteknik Alket Kumaraku, profesor në Universitetin Politeknik të Tiranës, vlerëson se reduktimi i rrezikut kërkon angazhim të vazhdueshëm, duke filluar nga planifikimi urban dhe duke vazhduar me mirëmbajtjen sistematike të rrjeteve kulluese dhe menaxhimin e rrjedhave të lumenjve.
Një ish-anëtar i Komitetit të Digave, që foli në kushtet e anonimatit, pohon se mbi 30% e dëmeve nga përmbytjet mund të minimizoheshin vetëm me mirëmbajtje rutinë të veprave ekzistuese. Pa ndërhyrje të koordinuara dhe planifikim afatgjatë, përmbytjet do të vazhdojnë të prodhojnë dëme të përsëritura dhe të kushtueshme për ekonominë.