Roland Lami ka publikuar një analizë ku argumenton se dhuna nuk funksionon si mjet për të fituar kapital politik, por shërben për të maskuar nevojën psikologjike për përmbushje egoje.
Ai e ilustron këtë me karrierën 34-vjeçare të Sali Berishës, duke thënë se lideri e di se dhuna nuk sjell fitore, por vazhdon ta përdorë. Sipas Lamit, dhuna prodhon një ndjesi të menjëhershme pushteti dhe kontrolli, që logjika politike nuk e ofron. Për liderë që kanë ndërtuar identitetin mbi dominimin, kjo ndjesi është më e rëndësishme se rezultatet.
Në këtë nivel, dhuna bëhet qëllim në vetvete. Nuk ka rëndësi efektiviteti i saj për mbështetje; rëndësi ka ndjesia e dominimit, pamposhtshmërisë dhe pranisë. Çdo akt dhune rikthen pushtetin mbi situatën dhe njerëzit.
Lami përmend varësinë psikologjike nga dhuna. Pas dekadash përdorimi të konfliktit dhe tensionit, qetësia duket e dyshimtë. Lideri reagon me dhunë automatikisht kur ndjen humbje kontrolli. Dhuna nuk është zgjedhje strategjike, por refleks i instaluar në perceptimin e botës, ku gjithçka matet me kontrollin e pushtetit.
Në këtë mendësie, është më mirë të jesh problem për të tjerët sesa i parëndësishëm. Qetësia nuk prodhon vëmendje apo frikë, ndërsa dhuna garanton prani, edhe kur dëmton politikisht. Për një ego që matet me intensitetin e pranisë, kjo mjafton.
Analiza përfundon me paradoksin se dhuna nuk përdoret sepse funksionon.