Servet Pëllumbi, ish-nënkryetar i parë i Partisë Socialiste (PS), u nda nga jeta kësaj jave, sipas shkrimit të Preç Zogajt të publikuar në media të ndryshme.
Pëllumbi drejtoi PS-në si kryetar de fakto në periudhën 1993-1996, pas burgosjes politike të kryetarit Fatos Nano. Bashkë me Namik Doklen, Gramoz Ruçin dhe eksponentë të tjerë të kupolës socialiste, ai menaxhoi situatën pas burgosjes së Nanos dhe zemërimin e bazës opozitare. Në kushtet e represionit, ai dha formë alternativës politike të PS-së.
Gjatë kësaj kohe, Pëllumbi u fokusua në hapjen dhe bashkimin e partisë në diversitet. Ai zbatoi frymën e dokumentit "Mocion", të tentuar më parë nga drejtues liberaldemokratë të Partisë Demokratike pas humbjes së zgjedhjeve vendore të 1992-s, çka u kushtoi përjashtimin.
Si kryetar i përkohshëm i PS-së, Pëllumbi udhëhoqi dy beteja kryesore: votimin "jo" në Referendumin kushtetues të 1994-s dhe demaskimin e zgjedhjeve të 1996-s. Projekti kushtetutor i 1994-s synonte të sanksiononte pushtetin e Sali Berishës si president, i cili udhëhoqi fushatën për "po". Rreshtimet në referendum shërbyen si test për preferencat politike para zgjedhjeve parlamentare.
Shkrimi i Preç Zogajt thekson profilin e Pëllumbit si politikan me cilësitë e një burri shteti, pavarësisht periudhës së shkurtër në majat e politikës.