Blerim Shala, shkrimtar dhe aktivist politik, në bashkëbisedimin me Veton Surroin në podcastin PIKË, ka vlerësuar se "Kërcënimi i Kërshëndellave" ka qenë dokumenti bazë i politikës amerikane ndaj regjimit të Slobodan Millosheviqit. Ky kërcënim unilateral i SHBA-së ndaj Serbisë, i shpallur në vjeshtën e 1992-ës, erdhi si rezultat i analizave strategjike dhe zhvillimeve politike në Serbi, ku paraqitja e Milan Paniqit rrezikoi pushtetin e Millosheviqit.
Shala ka kujtuar kontaktet intensive gjatë 1991–1992 të përfaqësuesve shqiptarë me diplomacinë amerikane, përfshirë Departamentin e Shtetit, Këshillin e Sigurisë Kombëtare dhe Kongresin. Në atë periudhë, raportet Kosovë–SHBA hynë në fazë vendimtare në fund të viteve '80 dhe fillim të '90-ave, duke u shndërruar në përkrahje të fuqishme. Ftesa në Washington dhe dëshmia në Senat kundër delegacionit serb të udhëhequr nga Dobrica Çosiqi, me Ibrahim Rugovën dhe delegacionin prej 15–16 vetësh, shënoi pikën kthese.
Reagimet pas ngjarjeve kyçe
Reagimi më i fortë erdhi pas 5 korrikut 1990, kur Serbia mbylli institucionet e Kosovës. Lobi shqiptaro-amerikan luajti rol kyç, ndërsa Qeveria e Kosovës, e udhëhequr nga kryeministri Jusuf Zejnullahu, u rreshtua me "Alternativën kosovare". Vizita e delegacionit të shtatë senatorëve amerikanë, të kryesuar nga Bob Dole dhe Alfonse D’Amato, në Prishtinë çoi mesazhin për të mos u futur në luftë dhe për të pritur momentin e duhur.
Presione dhe refuzime
SHBA-ja ushtroi presion për pjesëmarrje në zgjedhjet serbe të dhjetorit 1992-ës, por kjo u refuzua për shkak të problemeve. Shala theksoi se nuk kishte shenja përgatitjesh për luftë nga shqiptarët e Kosovës; përkundrazi, Millosheviqi mund ta niste konfliktin për të ruajtur pushtetin.
Gabimet diplomatike
Gabimi më i madh ishte mungesa e organizimit diplomatik. Shala propozoi hapjen e zyre përfaqësuese në SHBA, Tiranë, Italia apo Mbretëria e Bashkuar, pavarësisht sinjaleve pozitive nga amerikanët. Gjermania lejoi Qeverinë e Kosovës në ekzil dhe lehtësoi "tre përqindëshin" të diasporës. Surroi vlerësoi unitetin politik të udhëheqjes, pavarësisht mospajtimeve të brendshme.