Më 8 nëntor 2026, disa media shqiptare raportuan se po botohej për herë të parë për publikun shqiptar një letër e Ismail Qemalit, e datës 8 nëntor 1902. Letra ishte dërguar nga Londra te i biri, Mahmudi, i cili, sipas burimeve, ishte internuar. Në të, Qemali i këshillonte të përballonte vështirësitë me durim e qëndresë dhe i shkruante për dërgimin e parave dhe lëvizjet e tij e të bashkëpunëtorëve.
Qemali shprehte besimin se ata që ndiqnin një ideal dhe qëllim të lartë do të shpërbleheshin, edhe nëse kjo do të vonohej. Ai shpresonte që dita e shpërblimit të ishte afër dhe i kërkonte të birit të mos e humbiste zemrën.
Në letër thuhej se Qemali po i dërgonte dhjetë lira zotit Firman, që t’i përcillte Mahmud Efendiut. Ai shkruante se do t’i dërgonte para gradualisht dhe se i biri duhej të merrte leje nga Firmani për përcjelljen e tyre. Qemali thoshte se kishte dy ose tri ditë në Londër dhe do të qëndronte edhe pak. Muajin pasues planifikonte të udhëtonte drejt Egjiptit, ndërsa letrat i kërkonte t’i dërgoheshin në Paris, ku do t’i merrte.
Letra përmend Qazimin, i cili ndodhej me Qemalin në Londër, si dhe tre persona që kishin qëndruar në Paris. Sipas tekstit, Et’hemi dhe Xhevdeti pritej të shkonin në Angli, ndërsa për Tahirin Qemali shkruante se mund ta sistemonte në Egjipt.
Burimet thonë se letra kalonte nëpër duart e spiunëve osmanë. Ato e paraqesin si mesazh të tërthortë drejtuar sulltanit Abdylhamiti II dhe e lidhin dërgimin e parave me mbështetjen e familjes së Qemalit. Këto interpretime janë pjesë e shkrimeve për letrën.
Shkrimet citojnë historianin turk Ahmed Bedevi Kuran dhe librin e tij Historia Jonë Revolucionare dhe Xhonturqit (1945). Sipas këtij referimi, posta osmane e kopjoi fshehurazi letrën, por nuk e bllokoi. Në të njëjtin libër, sipas burimeve, Ali Kemal Beu paralajmëroi Stambollin në qershor 1901 se Qemali po punonte më shumë për themelimin e një principate në Shqipëri sesa për një revolucion në Turqi.
Burimet përmendin gjithashtu se revista pariziene Pro Armenia raportoi në tetor 1901 për marrjen peng të familjes së Qemalit në Arnavutqoj. Gjykata e Stambollit, sipas tyre, e kishte dënuar Qemalin me vdekje në mungesë më 18 maj 1901.