Protestat e zhvilluara së fundmi në bregdetin e Zvërnecit kanë tërhequr vëmendjen për shkak të zhvillimeve lidhur me mbrojtjen e lagunës dhe mosmarrëveshjet mbi pronësinë e tokës në rajonin e jugut. Tubimet, të nxitura fillimisht nga veprimet e një kompanie private sigurie, kanë marrë një përmasë më të gjerë në diskursin mbi identitetin kombëtar.
Analisti Christopher S. Hyland, me një përvojë tredekadëshe në çështjet shqiptare dhe kosovare, ka publikuar një analizë kritike ndaj sloganit "Shqipëria e shqiptarëve, jo e tradhtarëve", i cili është dëgjuar gjatë këtyre protestave. Sipas Hyland, kjo thirrje nuk përfaqëson një traditë shqiptare, por përkon me modele retorike të përdorura nga e djathta ekstreme evropiane për më shumë se një shekull, duke përmendur shembuj si "Gjermania për gjermanët" në vitet 1930 apo slogani i "Agimit të Artë" për Greqinë.
Në analizën e tij, Hyland vë në dukje se pjesa e dytë e sloganit, "jo e tradhtarëve", e ka burimin te motoja e Ballit Kombëtar gjatë periudhës së Luftës së Dytë Botërore. Ai argumenton se përdorimi i këtyre shprehjeve shënon një kthim drejt një përkufizimi të mbyllur të shtetit, të ngjashëm me patologjitë ideologjike të shekullit të njëzetë që Shqipëria i ka përjetuar më parë.