Në takimin e parë publik pas Vitit të Ri më 12 janar, presidenti rus Vladimir Putin nuk përmendi situatën në Venezuelë, Iranin apo Kubën, aleatë të Moskës. Takimi me një zëvendëskryeministër teknokrat u përqendrua te prodhimi industrial dhe programi hapësinor rus, tashmë i vjetruar.
Bastisjet e Shteteve të Bashkuara në Venezuelë dhe kapja e presidentit të saj Nicolás Maduro një javë më parë nuk u diskutuan. Po ashtu, protestat e përshkallëzuara në Iran dhe presioni mbi qeverinë kubane për shkak të krizës venezueliane mbetën jashtë agjendës publike.
Reagimet e zyrtarëve rusë ndaj këtyre ngjarjeve kanë qenë të zbehta, me retorikë të butë ose mesazhe juridike. Ekspertët e lidhin heshtjen me prioritetin kryesor të Kremlinit: luftën në Ukrainë, e cila kërkon të gjitha burimet ruse.
Moska vepron pragmatikisht për të shmangur përplasjen direkte me Uashingtonin, duke ruajtur interesat strategjike, sidomos me Iranin si aleat më të rëndësishëm se Venezuela. Kremlini ka kultivuar këto marrëdhënie për vite për arsye ekonomike, ushtarake dhe kundërshtim të ndërhyrjeve amerikane, përfshirë "revolucionet me ngjyra".
Hanna Notte, drejtoreshë e Programit për Mospërhapjen e Armëve në Euroazi në Qendrën James Martin për Studime të Mospërhapjes së Armëve, shpjegon: "Rusët duhet të thonë diçka për këto çështje dhe kështu [Ministria e Jashtme] do të dalë me gjuhën e pritshme dhe kritikat e zakonshme, por në përgjithësi sistemi rus nuk dëshiron ta kritikojë Shtetet e Bashkuara tepër hapur, prandaj kemi një heshtje të plotë nga Kremlini dhe nga Putini". Kjo qasje befasoi vëzhguesit e politikës ruse.