Për vite të tëra, Irani kishte deklaruar se kufizonte rrezen e veprimit të raketave të tij balistike në 2.000 kilometra. Ajatollah Ali Khamenei, udhëheqësi suprem i atëhershëm, kishte thënë më 2021 se kishte vendosur këtë kufizim pavarësisht kundërshtimeve nga figurat ushtarake, duke e paraqitur si zgjedhje të qëllimshme. Sipas zyrtarëve ushtarakë iranianë, kjo ishte sinjal se Evropa nuk ishte në shënjestër.
Më 21 mars 2026, dy javë pas vrasjes së Khameneit gjatë luftës së Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit me Iranin, Teherani lëshoi dy raketa balistike drejt Diego Garcia, një baze të përbashkët ushtarake të SHBA-së dhe Mbretërisë së Bashkuar në Oqeanin Indian, rreth 4.000 kilometra larg territorit iranian.
Raketat nuk arritën objektivin: njëra dështoi gjatë fluturimit, ndërsa tjetrën e rrëzoi një luftanije amerikane. Analistët theksojnë se synimi i Diego Garcia-s kërkon ulje drastike të ngarkesës shpërthyese në raketën më të avancuar Khorramshahr-4, ku ngarkesa ishte vetëm një pjesë e vogël e peshës normale, duke ngritur pikëpyetje lidhur me saktësinë mbi oqeanin e hapur.
Sipas ekspertëve, thelbi i veprimit ishte sinjali. Michael Horowitz, ekspert i pavarur i mbrojtjes me seli në Izrael, deklaroi për Radion Evropa e Lirë: «Rregullat e lojës kanë ndryshuar». Ai shtoi: «Irani është në luftë për mbijetesë dhe po merr vendime afatshkurtra. Për vite të tëra, Teherani e ka trajtuar kufizimin prej 2.000 kilometrash si mënyrë për të qetësuar rajonin dhe për të ruajtur parandalimin. Tani kjo logjikë po i lë vendin demonstrimit se Irani mund të shkaktojë kosto përtej fqinjësisë së tij të afërt».
Kolapsi i këtij kufizimi pak ditë pas vdekjes së Khameneit vështirë se shihet si rastësi.