Ish-zëvendësministrja Irena Beqiraj kritikoi socialistët në një shkrim të publikuar më 16 tetor 2026, me titullin “Sot është turp të jesh socialist”. Ajo tha se ndihej e turpëruar nga e majta, duke iu referuar videove të të rinjve që, sipas saj, shiheshin duke u tërhequr zvarrë.
Beqiraj argumentoi se karakteri i një politikani matet edhe nga vendimet që merr kur zgjedhja e duhur mund t’i kushtojë pushtetin. Sipas saj, humbja e pushtetit mund të jetë shprehje e vetëdijes politike, ndërsa besnikëria ndaj një udhëheqësi nuk duhet të zëvendësojë përgjegjësinë dhe integritetin personal.
Në shkrim, ajo iu drejtua socialistëve që, sipas saj, qëndrojnë në pushtet për të ruajtur privilegjet. Beqiraj tha se politika duhet të jetë mision dhe se politikanët duhet të mbrojnë interesin publik, edhe kur kjo rrezikon karrierën e tyre. Ajo e përshkroi partinë si strehë privilegjesh dhe përfaqësimin qytetar si pazar interesash.
Beqiraj tha se njerëzit kishin protestuar në mënyrë paqësore për 136 ditë. Ajo akuzoi përfaqësuesit e pushtetit se gjatë kësaj periudhe kishin vazhduar të miratonin ligje dhe të mbanin mekanizma që, sipas saj, lejonin kalimin e parave publike dhe pronave publike pa garë e mbikëqyrje te Roni dhe bashkëpunëtorët e tij. Ajo shtoi se protestuesit ishin përqeshur dhe kundërshtoi pretendimin se të rinjtë po i vinin zjarrin vendit.
Në vijim, Beqiraj kritikoi modelin ekonomik që ia atribuoi qeverisjes, duke përmendur kazinotë, hotelet, verën, drogën dhe prostitucionin. Sipas saj, ky model po ua zbehte të rinjve shpresën për të ardhmen. Ajo tha gjithashtu se socialistët po mbanin në pushtet Edi Ramën dhe se kishin zëvendësuar idealin politik me interesin, bindjen me frikën dhe përgjegjësinë me llogarinë personale.
Shkrimi përfundon me shprehjen “Hekuri i mirë nuk përdoret kurrë për gozhdë” dhe përsëritjen e qëndrimit të Beqirajt se të quhesh socialist është turp. Burimet e publikuara e ndërpresin tekstin në pjesën përmbyllëse.