Badr al-Busaidi, ministri i Jashtëm i Omanit, deklaroi se një marrëveshje mes SHBA dhe Iranit ishte "realistisht e arritshme" përpara shpërthimit të luftës. Në një artikull opinioni të publikuar në The Economist më 19 mars 2026, ai akuzoi Uashingtonin se "u la të tërhiqej" në konflikt dhe e cilësoi luftën si një "katastrofë".
Sipas al-Busaidit, gjatë nëntë muajve të fundit, SHBA dhe Teherani kishin qenë "në prag të një marrëveshjeje reale" për programin bërthamor iranian. Ai përmendi dy momente kyçe kur kjo marrëveshje mund të finalizohej.
Mundësia e parë ishte gjatë një raundi bisedimesh që pritej të zgjaste deri në qershor 2025, pak para një konflikti 12-ditor të nisur nga Israel. Gjatë këtij konflikti, SHBA ndërhynë përkohësisht duke bombarduar objekte bërthamore iraniane.
Mundësia e dytë erdhi në shkurt 2026, pak para bombardimeve të përbashkëta izraelito-amerikane, në të cilat u vra lideri suprem i Iranit, Ali Khamenei. Kjo ngjarje ndezu një luftë që u përhap në të gjithë Lindjen e Mesme.
"Ishte një tronditje, por jo një surprizë, kur më 28 shkurt – vetëm disa orë pas bisedimeve më të rëndësishme – Izraeli dhe SHBA ndërmorën një tjetër sulm ushtarak të paligjshëm kundër paqes që për një moment dukej e arritshme", shkruan al-Busaidi.
Ai akuzoi administratën amerikane se "lejoi veten të përfshihej në këtë luftë", e bindur nga liderët izraelitë se një "dorëzim i pakushtëzuar" do të pasonte shpejt pas sulmit fillestar. Këtë e cilësoi si një nga gabimet më të mëdha strategjike të Uashingtonit.
"Miqtë e SHBA-ve kanë detyrimin të thonë të vërtetën", thekson ai, duke u bërë thirrje aleatëve që t’i tregojnë Uashingtonit se sa shumë ka "humbur kontrollin e politikës së jashtme".
Ndërkohë, sipas The Guardian, këshilltari britanik për sigurinë kombëtare, Jonathan Powell, kishte marrë pjesë në raundin e fundit të negociatave SHBA-Iran në Gjenevë më 26 shkurt, duke i cilësuar propozimet e Teheranit si të pranueshme.