Sipas dokumenteve arkivore të përmendura në burime, regjimi komunist shqiptar përdori një llogari sekrete për të financuar parti, lëvizje dhe grupe marksiste-leniniste në vende të ndryshme. Fondi i Solidaritetit u krijua më 10 qershor 1964, me vendim të Sekretariatit të Komitetit Qendror të PPSH-së, të firmosur nga Enver Hoxha. Gjatë viteve 1964–1991, përmes tij u shpërndanë rreth 12 milionë dollarë.
Fondet përdoreshin për udhëtime, bileta avioni, fatura hoteli, bursa dhe studime, botime e përkthime, blerje materialesh e pajisjesh, si dhe vizita, pushime e mjekime në Shqipëri. Përfituesit përfshinin parti dhe grupe politike, si edhe individë të cilësuar si “miq të Shqipërisë”.
Sipas burimeve, shpërndarja përfshinte vende nga pesë kontinentet. Në Amerikë përmenden Brazili, Peruja, Kolumbia, Shtetet e Bashkuara, Ekuadori, Bolivia, Venezuela, Kili, Argjentina, Uruguai, Republika Dominikane dhe Haiti. Në Afrikë përmenden Sudani, Somalia, Kongoja, Mozambiku, Namibia, Zimbabveja, Angola, Togoja, Gaboni dhe Egjipti. Në Azi përfshihen Irani, Iraku, Libani, Ceiloni, Japonia, India, Laosi, Jordania dhe Siria. Në Australi dhe Oqeani përmenden Australia, Zelanda e Re, Filipinet dhe Indonezia. Në Evropë renditen Franca, Italia, Polonia, Belgjika, Austria, Spanja, Zvicra, Holanda, Portugalia, Anglia, Greqia, Suedia, Norvegjia, Finlanda, Danimarka, Rumania, Gjermania dhe Jugosllavia.
Vendimin për akordimin e fondeve e merrte Enver Hoxha. Pas vdekjes së tij më 1985, këtë rol e morën Ramiz Alia dhe Foto Çami. Në fund të vitit 1990, me fondin u mor dhe firmosi edhe Spiro Dede, sipas burimeve. Pas vendimeve, shpërndarjen e administronte Sektori për Marrëdhëniet me Jashtë pranë Komitetit Qendror. Në këtë proces përmenden Agim Popa, Sabaudin Kodra dhe Sadik Piri; pas daljes së këtij të fundit në pension më 1988, u caktua Flutra Arianiti.
Fondi, i njohur edhe si “Llogaria 19”, mbahej sekret. Sipas burimeve, për të kishin dijeni drejtuesit e përfshirë, drejtori i Bankës së Shtetit Shqiptar, Kamber Myftari, si dhe titullarë të disa ambasadave shqiptare, të cilëve u dërgoheshin çeqe për t’ua përcjellë përfituesve.
Për fondin u fol publikisht për herë të parë më 1992, pas rënies së regjimit komunist. Kontrolli i Lartë i Shtetit hartoi një raport me kërkesë të grupit parlamentar të Partisë Demokratike, në kuadër të hetimeve për shpenzimet dhe privilegjet e familjeve të ish-udhëheqjes së PPSH-së. Titujt e Gazeta Temës, Shqiptarja.com dhe Report TV përmendin një dokument të dhjetorit 1988 dhe kthimin e një shume prej katër milionë dollarësh. Gazeta Shqiptare dhe Balkan Web e lidhin raportimin me një urdhër të Ramiz Alisë të marsit 1987; tekstet e dhëna në burime përshkruajnë fondin, por nuk përfshijnë hollësitë e këtyre dokumenteve.