Gjatë tetë muajve të parë të vitit 2026, akullnajat zvicerane përjetuan një shkrirje intensive, duke humbur 5.5% të vëllimit të tyre të përgjithshëm. Sipas Akademisë Zvicerane të Shkencave të Natyrës (SCNAT), ky zhvillim e rendit vitin 2026 si vitin e dytë me humbjen më të madhe të akullnajave që nga fillimi i matjeve, menjëherë pas vitit 2022. Ky trend alarmant, i monitoruar nga Rrjeti Zviceran i Monitorimit të Akullnajave (GLAMOS) dhe Komisioni Zviceran për Vëzhgimin e Kriosferës, konfirmon se në pesë vitet e fundit, vëllimi i akullnajave në Alpet Zvicerane ka rënë me gati 20%.
Sipas të dhënave nga ATSH, dimri 2025–2026 ishte ndër dhjetë dimrat me më pak dëborë që nga fillimi i matjeve, duke përshpejtuar degradimin. Akullnajat Allalin, Clariden, Aletsch dhe Rhône regjistruan shkrirjen më të madhe historike. Trashësia mesatare u ul me 2.5 deri në 4 metra, ndërsa në zona specifike humbja arriti 10 metra, me Aletsch që shënoi një rënie prej 13 metrash në pikën më të ulët. Përtej këtyre, GLAMOS raporton se rreth 30 akullnaja të tjera të vogla rrezikojnë të jenë zhdukur gjatë kësaj vere, duke shtuar listën e atyre të zhdukura më parë si Plattalvafirn dhe Bella Tola.
Shkencëtarët vënë në dukje se izoterma 0°C qëndroi mbi 4,000 metra për një rekord prej 76 ditësh, periudhë dy herë më e gjatë se mesatarja historike. Përveç mungesës së borës dhe pluhurit saharian, studiuesit paralajmërojnë se hollimi drastik i akullnajave po destabilizon shpatet malore, duke rritur ndjeshëm rrezikun e rrëshqitjeve të dheut. Matthias Huss përshkruan fenomenin e shembjes së brendshme të akullnajave si “vrima në djathë”, duke theksuar se këto hapësira po transformohen në terrene shkëmbore ose “shkretëtira hënore”.
Në periudhën midis korrikut dhe shtatorit, akullnajat humbën rreth 2.2 trilionë litra ujë. Kjo sasi, e barabartë me 2,200 miliardë litra, përfaqëson më shumë se katërfishin e konsumit vjetor të ujit të pijshëm nga të gjitha familjet zvicerane. Degradimi i vazhdueshëm i kriosferës mbetet një tregues kritik i ndryshimeve klimatike me ndikime të drejtpërdrejta në sigurinë dhe gjeologjinë alpine.
Përditësime
Akademia Zvicerane e Shkencave të Natyrës renditi vitin 2026 si vitin e dytë më të rëndë për akullnajat, me rrezikim të 30 akullnajave të tjera të vogla.
Akullnajat Allalin, Clariden, Aletsch dhe Rhône shënuan shkrirjen më të lartë historike për shkak të dimrit të varfër me dëborë dhe humbjeve masive të trashësisë.