Më 2 mars 1444, në Kishën katedrale të Shën Kollit në qytetin e Lezhës, u mbajt Besëlidhja e Lezhës, aleancë politike dhe ushtarake e fisnikëve shqiptarë kundër osmanëve. Ngjarja, e njohur si Kuvendi i Lezhës, hodhi themelet e bashkimit kombëtar dhe traditës shtetërore shqiptare.
Përpara kuvendit, Gjergj Kastrioti Skënderbeu zhvilloi takime me bujarët shqiptarë për t’i bindur se bashkimi ishte i domosdoshëm kundër armikut të përbashkët. Në kuvend morën pjesë përfaqësues të principatave nga veriu në jug, si Arianitasit, Dukagjinasit, Balshajt dhe Topiat. Midis tyre u ulën Nikoll Dukagjini, Lekë Zaharia, Gjergj Araniti, Theodhor Muzaka, Gjergj Balsha, Pjetër Spani, Lekë Dushmani dhe Stefan Cernojeviç, si dhe princi i Malit të Zi.
Qëllimi kryesor ishte bashkimi i forcave për luftën kundër osmanëve. Kuvendi e zgjodhi Skënderbeun komandant të përgjithshëm, duke njohur autoritetin e tij politik dhe ushtarak. Pas kësaj, ai udhëhoqi rezistencën për 25 vjet kundër pushtimit otoman, duke krijuar shtetin më të fuqishëm mesjetar të Arbërit.
Menjëherë pas kuvendit, Skënderbeu organizoi ushtrinë e lidhjes, të ndarë në forca të përhershme nga repartet e sundimtarëve sipas kuotave dhe forca të mobilizuara në rast lufte. Ai kishte gardën personale me personalitete të shquar. Ushtria përbëhej nga 8000 kalorës dhe 7000 këmbësorë, ku një të tretën e saj përbënte garda e tij.
Gjendja e principatave shqiptare në vitet ’30 të shekullit XV dokumentohet në Defterin e Sanxhakut Shqiptar të vitit 1482, që regjistron një hapësirë të madhe tokash shqiptare. Lezha ka qenë qendër administrative dhe tregtare e rëndësishme, me vazhdimësi urbane.