Almer Toska ka publikuar një analizë në media si Panorama, Gazeta Shqiptare dhe Balkan Web më 22-23 shkurt 2026, ku kritikon opozitën shqiptare për pamundësinë për t’u ngritur në lartësinë e pakënaqësisë popullore.
Sipas Toskës, prej vitesh dëgjohet në skenën politike shqiptare të njëjtat parulla të opozitës: “Rama do ikësh”, “I ka ditët e numëruara” dhe “Kilometri i fundit”, të thëna fillimisht nga Sali Berisha për Edi Ramën dhe të ripërsëritura në protesta. Kur një parullë përsëritet pa rezultat, problemi nuk është te slogani, por te mungesa e strategjisë.
Protesta nuk është ritual: nuk është marsh nga Kryeministria te Parlamenti, me fjalime, tymuese dhe premtime për “protestën më të madhe”. Kjo krijon vetëm një cikël lodhjeje. Pakënaqësia për korrupsionin është reale dhe e prekshme, ndërsa arrestimet dhe akuzat ndaj zyrtarëve të lartë të qeverisë nga SPAK krijojnë një moment të pazakontë politik.
Në vend të presionit të strukturuar parlamentar dhe qytetar me një kauzë të qartë, opozita ka treguar shpërqendrim dhe zhurmë pa objektiv. Kur drejtësia godet ministra e kryebashkiakë, opozita nuk duhet të kufizohet te fjalimet, por të ofrojë alternativë dhe të krijojë bindjen se është e gatshme të qeverisë ndryshe. Përndryshe, goditjet ndaj qeverisë e forcojnë atë, pasi kundërshtari nuk prodhon besim.
Protestat e përsëritura çdo dhjetë ditë apo muaj, me të njëjtin skenar, ia heqin peshën fjalës. Publiku nuk dëgjon më parullat si “ditët e fundit”, sepse nuk sheh plan. Opozita nuk mund ta rrëzojë qeverinë vetëm me nerv; i nevojitet strategji, koherencë dhe lidhje mes fjalës e veprimit. Shembuj si hyrja në zgjedhje pas refuzimit apo rikthimi në Parlament pas bllokimit krijojnë paqartësi, armikun e besimit.
Toska përfundon duke ngritur dyshimin: A kemi të bëjmë me paaftësi?