Faik Konica u lind më 15 mars 1876 në Konicë dhe vdiq më 14 dhjetor 1942 në Uashington. Ai ishte magjistër i artit dhe letërsisë, aktivist kombëtar dhe shkrimtar shqiptar.
Rrjedh nga një familje e vjetër feudale, bir i derës së bejlerëve të Konicës. Nga e ëma binte gjak me Ali Pashë Tepelenën, edhe pse vetë kurrë nuk e ka pohuar. Mësimet e para i mori në vendlindje në gjuhët turke, arabe dhe greke. Studjoi më pas në Shkodër, Kostantinopojë, Françë dhe SHBA.
Fliste frëngjisht të kulluar. Hyri në liceun perandorak francez të Stambollit dhe kryen shkollën e mesme në Françë. Ndjekti studime për filozofi në Dijon dhe Paris. Më 1912 u diplomua për letërsi në Universitetin e Harvardit me medaljen e artë. Miqtë e tij e cilësuan si „bibliotekë lëvizëse“.
Qysh i ri lidhi jetën me lëvizjen kombëtare shqiptare. Botroi broshurën „Shqipëria dhe turqit“ në Paris më 1895. U vendos në Bruksel, ku nxori revistën „Albania“ në gjuhët shqipe, frëngjisht dhe pjesërisht turke. Kjo revistë, si enciklopedi, propagandoi për vite (1897-1909) programin kombëtar, historinë dhe kulturën shqiptare.
Më 1909, pas mbylljes së revistës në Londër, shkon në SHBA i ftuar nga atdhetarët. Drejtoi gazetat „Dielli“ dhe „Trumpeta e Krujës“. Me themelimin e Federatës „Vatra“ më 1912, zgjidhet sekretar i përgjithshëm.
Bashkë me Fan Nolin, udhëheqës të lëvizjes në SHBA, shkuan në Londër për Konferencën e Ambasadorëve. Në Kongresin e Triestes më 1913, kundër copëtimit të Shqipërisë, zgjidhet kryetar. Gjatë Luftës së Parë Botërore dhe më pas zhvilloi veprimtari diplomatike të dendura.