Në orët e para të 28 korrikut 2026, autoritetet iraniane kanë ekzekutuar dy shtetas, Abolfazl Sepahi Badjani dhe Amirhossein Safari Hosseinabadi, për shkak të përfshirjes së tyre të pretenduar në protestat e 8 janarit në lagjen Malek Shahr të Isfahanit. Sipas mediave shtetërore, ata ishin akuzuar për vrasjen e katër policëve në sheshin Alikhani gjatë demonstratave të dhunshme, ku pretendohet se viktimat fillimisht ishin plagosur dhe më pas djegur.
Këto ekzekutime pasonë vdekjet e të dënuarve të tjerë, Gol Mohammad Mohammadi dhe Erfan Esfandiari, të cilët u ekzekutuan më 19 korrik. Ndërkohë, një grup ekspertësh i OKB-së, i përfaqësuar nga raportuesja e posaçme Mai Sato, i ka kërkuar zyrtarisht Teheranit pezullimin e menjëhershëm të dënimeve me vdekje për 10 të pandehur të tjerë, të cilët janë pjesë e një grupi prej 12 protestuesish të gjykuar me dyer të mbyllura.
Organizatat ndërkombëtare, përfshirë HRANA, kanë theksuar se proceset gjyqësore nuk kanë përmbushur standardet e një gjykimi të drejtë. Sipas raporteve, dënimet janë mbështetur kryesisht në rrëfime të marra nën presion ose torturë dhe të transmetuara përmes televizionit shtetëror, pa u vërtetuar përgjegjësia individuale e të akuzuarve.
Paralelisht, në burgun Qezel Hesar në Karaj, qindra të burgosur të dënuar me vdekje vazhdojnë grevën e urisë dhe protestën e ulur, e cila ka hyrë në ditën e pesëmbëdhjetë. Kjo formë rezistence vjen si kundërpërgjigje ndaj ekzekutimeve të shpeshta dhe transferimit të të burgosurve në qeli izolimi. Në Isfahan, raportohet për tubime të qytetarëve në vendet e ekzekutimit, të cilët kanë protestuar pavarësisht masave të rrepta të sigurisë dhe raportimeve për ndërprerje të internetit.