Pëllumb Vreka përshkruan një bisedë të zhvilluar në vitin 1992, kur ndodhej në Greqi për shërbim pune. Gjatë një dreke me mikun e tij, Anxhelo Paskalas, ish-gjeneral i policisë së Patrës dhe ish-pilot i avionit personal të kryeministrit Papandreu, ata trajtuan tema në lidhje me Shqipërinë pas diktaturës komuniste, përfshirë bunkerët e quajtur "Qendra Zjarri".
Anxhelo Paskalas u shpreh se këto bunkerë nuk kishin vlerë ushtarake, pasi një bombë aviacioni prej pesëqind kilogramësh, e shpërthyer pranë tyre, do t'i kthente me këmbë përpjetë. Ky vlerësim u konfirmua, sipas Vrekës, gjatë bombardimeve të avionëve serbë në luftën e Koshovës, kur një bombë serbe hodhi përmbys një bunker në kufirin shqiptar. Pas kësaj bisede, Paskalas filloi një biznes me një pikë grumbullimi skrapi në periferi të Patrës.
Historia e bunkerëve në Shqipëri njihej që nga Lufta e Dytë Botërore, kur gjermanët dhe italianët ndërtuan disa në pika strategjike të rrugëve. Midis tyre, më i veçanti ishte bunkeri në hyrje të Pogradecit, i ndërtuar në faqen e shkëmbit, me beton dhe hekur, me dy frëngji. Ai kontrollonte rrugën dhe një pjesë të bregut të liqenit të Ohrit. Betoni italian, sipas specialistëve, zgjatej pesëdhjetë vjet para se të kthehej në gur.
Eksperienca për bunkerët shqiptarë u mor nga studimi i linjave evropiane, si vija Maginot në Francë, sipas inxhinierëve të kohës. Në Shqipëri u ndërtuan rreth 700 mijë bunkerë gjatë diktaturës.