Në nderim të viktimave të masakrës së Burgut të Dubravës, kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, së bashku me zyrtarë të tjerë shtetërorë dhe ish-të burgosur, zhvilluan homazhe për të përkujtuar të vrarët dhe të mbijetuarit. Kjo ngjarje, e cilësuar nga drejtuesit institucionalë si dëshmi e krimeve gjenocidale, ndodhi në kulmin e bombardimeve të NATO-s ndaj caqeve serbe.
Ish-të burgosur politikë dhe dëshmitarë të ngjarjes, si Nait Hasani dhe Sadik Zeqiri, kanë përshkruar periudhën e majit 1999 si një përvojë ekstreme torture. Sipas dëshmive, rreth 1000 të burgosur shqiptarë, të cilët ishin transferuar nga burgje të ndryshme të Serbisë drejt Dubravës gjatë prillit dhe majit, u mbajtën në kushte çnjerëzore.
Sipas rrëfimeve, më 19 maj 1999, burgu u godit nga raketa, gjë që detyroi të burgosurit të dilnin nga qelitë drejt fushës së sportit. Atje, ata u përballën me të shtëna masive. Sadik Zeqiri, njëri nga të mbijetuarit, deklaroi se vetëm në fushën e sportit më 22 maj u vranë rreth 70 persona. Përveç forcave të sigurisë serbe, dëshmitarët raportojnë se në dhunën ndaj të burgosurve shqiptarë u përfshinë edhe të burgosur të tjerë të armatosur nga autoritetet.
Analizat historike theksojnë paradoksin e këtij transferimi, pasi ndërsa në vitin 1998 autoritetet serbe i zhvendosën të burgosurit nga Kosova në Serbi me arsyetimin e "sigurisë nga lufta", rikthimi i tyre në Dubravë gjatë bombardimeve të vitit 1999 krijoi një situatë të pambrojtur për të burgosurit, duke i ekspozuar ata drejtpërdrejt ndaj pasojave të konfliktit dhe dhunës së organizuar.