Në protestën e 89-të radhazi, qytetarët dhe aktivistët shprehën pakënaqësi të thella mbi zhvillimin urban dhe ndikimin e interesave të ndërtimit në jetën publike. Arkitektja Dorjana Musai vuri në dukje se ndërtimi pa kriter është shtrirë nga qendra e Tiranës deri te zonat e mbrojtura dhe pyjet, duke e cilësuar betonin si formën e pushtetit. Sipas Musai, pavarësisht ritmit të lartë të ndërtimit, çiftet e reja e kanë të vështirë të sigurojnë banesa, ndërsa popullsia po zvogëlohet.
Problematikat e kryeqytetit dhe trafiku
Musai kritikoi narrativën zyrtare që delegon përgjegjësinë e trafikut te qytetarët, ndërsa përmendi betonizimin e Parkut të Liqenit dhe mbipopullimin e zonës së stadiumit si shembuj të zhvillimit të papërshtatshëm urban. Ajo ironizoi se zona e stadiumit është mbushur me ambiente biznesi, duke deklaruar se "ka më shumë kafe se ndeshje".
Akuzat për korrupsion dhe ligji për zonat e mbrojtura
Në tubim u artikuluan akuza të drejtpërdrejta për pasuri të padeklaruara të zyrtarëve të lartë. Një qytetar bëri thirrje për anulimin e ligjit për zonat e mbrojtura dhe kërkoi ndryshime rrënjësore, duke theksuar se përballja me korrupsionin është parësore. Protestuesit renditën akuza për zyrtarë si Belinda Balluku, Ermal Beqiraj dhe Ergys Agasi, duke kërkuar hetim për burimet e financimit të kompanive ndërtuese.
Sipas protestuesve, ligji në Shqipëri zbatohet në mënyrë selektive, ku për qytetarët e thjeshtë aplikohen masa drastike, ndërsa për ndërtimet e oligarkëve procedurat janë lehtësuese. Thirrjet për drejtësi dhe largimin e zyrtarëve të lartë mbetën në qendër të kërkesave, me pjesëmarrësit që theksuan nevojën për një sistem ku ligji është i barabartë për të gjithë.