Tre media shqiptare analizojnë se Kina po përfiton nga mbyllja e Ngushticës së Hormuzit në kontekstin e tensioneve midis SHBA-së dhe Iranit. Kjo situatë krahasohet me Krizën e Suezit të vitit 1956, kur Britania e Madhe dështoi të rimarrë kontrollin e Kanalit të Suezit nga Egjipti i Gamal Abdel Nasser-it, bashkë me Francën. Si pasojë, sterlina humbi statusin e monedhës rezervë, duke rënë nga 80% e rezervave globale në 1948 në më pak se 3% rreth tridhjetë vjet më vonë.
Sipas burimeve, bota ndaloi pagesat për lëndët e para me monedhën britanike, çka detyroi Britaninë të humbë norma interesi të ulëta, të kufizojë shpenzimet ushtarake dhe të zvogëlojë ndikimin global. SHBA nën Donald Trump nuk janë në të njëjtën pozicion: gëzojnë supremaci teknologjike, kontrollojnë rreth 70% të tregve financiare ndërkombëtare dhe kanë ushtrinë më të fuqishme në botë.
Megjithatë, bllokada e Ngushticës së Hormuzit mund të përshpejtojë ngritjen e Kinës si superfuqi gjeopolitike dhe të ndikojë në dominimin e dollarit si monedhë për tregtinë e lëndëve të para. Rezultati varet nga përfundimi i luftës, por Kina pozicionohet për të përfituar për shtatë arsye strategjike.
Ekonomistja kineze Keyu Jin komentoi se "mos e ndërprit armikun kur po bën një gabim", duke iu referuar sulmeve ndaj Iranit. Pekini ruan profil të ulët, vazhdon të blejë naftë nga Irani dhe raportohet se ofron ndihmë teknologjike, përfshirë sistemin satelitor BeiDou3 për Gardën Revolucionare iraniane në identifikimin e objektivave, si dhe mbështetje të ngjashme për Russinë.