Më 17 shtator 2026, Gjykata Speciale e Kosovës me seli në Hagë shpalli vendimin për katër ish-drejtuesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi dhe Jakup Krasniqi u shpallën fajtorë për krime lufte, ndërsa u liruan nga akuzat për krime kundër njerëzimit. Prokuroria kishte kërkuar për secilin prej tyre dënime prej 45 vitesh burgim.
Historiani Konrad Clewing, në një analizë pas vendimit, vlerësoi se gjykata arriti të dallojë më qartë përgjegjësinë individuale të të akuzuarve. Megjithatë, ai shprehu rezerva rreth përdorimit të konceptit të "ndërmarrjes së përbashkët kriminale" (Joint Criminal Enterprise), duke argumentuar se kjo qasje rrezikon të shkrijë përgjegjësinë individuale me atë kolektive, pa marrë parasysh mjaftueshëm strukturën e një lufte guerile.
Si shembull, Clewing përmendi dënimin prej 15 vitesh të Hashim Thaçit për privim të paligjshëm të lirisë, duke vënë në dyshim mundësitë e veprimit ushtarak të një force guerile që nuk mund të marrë robër. Gjithashtu, ai theksoi se mbështetja e përgjegjësisë së Rexhep Selimit mbi bazën e ndarjes së zonave operative mund të jetë problematike, pasi kjo nuk përbën krim në vetvete nëse nuk provohet përgjegjësia konkrete për krimet e ndodhura në burgjet e këtyre zonave.
Lidhur me ndikimin e vendimit në narrativën historike, Clewing deklaroi se gjykata nuk ka gjykuar legjitimitetin e luftës dhe as nuk ka barazuar krimet e UÇK-së me ato të forcave serbe. Ai shtoi se ky vendim nuk ndikon në legjitimitetin e pavarësisë së Kosovës dhe as në bashkëpunimin historik të Perëndimit me UÇK-në, duke vënë në dukje se në një luftë është thuajse e pamundur që ndonjëra palë të ketë "duart krejtësisht të pastra". Zëvendëskryeministri i Serbisë, Ivica Dačić, e cilësoi vendimin si dëshmi të karakterit të UÇK-së, por Clewing nënvizoi se nga vendimi për përgjegjësi individuale nuk mund të nxirret një vlerësim për gjithë luftën.