Pajtim Bajrami, Istref Zekaj dhe Asllan Musliu, tre kosovarë, humbën jetën në një aksident në vendin e punës në Vjenë më 17 mars. Ata kishin lënë Kosovën për të ndërtuar një jetë më të mirë, punonin dhe kursenin për të ndihmuar familjet.
Emrat e tyre u bënë të njohur shpejt pas ngjarjes. Familjarët i përshkruajnë si njerëz të dashur dhe të lidhur fort me të afërmit.
Pajtim Bajrami, heroi i familjes
Për familjen, Pajtim Bajrami ishte ai që nuk rrinte pa i bërë të tjerët të qeshnin, vëllai i pandashëm dhe babai që vajzat e tij e prisnin me padurim çdo mbrëmje nga puna.
Vëllai i tij, Bekriu, një vit e gjysmë më i madh, thotë: «Kurrë s’më është ndarë. Kemi punuar bashkë, kemi kaluar kohën bashkë, kemi qenë gjithmonë bashkë».
Të dy kishin ndërtuar jetën në Austri pas emigrimit. Bekriu ka gati nëntë vjet në Vjenë, ndërsa Pajtimi emigroi fillimisht në Gjermani në moshën 17-vjeçare. Pas marrjes së nënshtetësisë, ai u bashkua me vëllain. «Ishte gëzim i madh kur erdhi. U bëmë edhe më të afërt. Udhëtonim bashkë për në Kosovë gjithmonë», kujton Bekriu.
Nga fëmijëria, kur shkonin bashkë në shkollë, deri te jeta në Vjenë, ku kalonin fundjavat me familjet, ata kaluan 36 vjet së bashku. «Gjumash ka qenë. Kur shkonim në shkollë, më kapej për xhaketë e thoshte ‘po i mbyll sytë edhe pak’», rrëfen Bekriu me buzëqeshje.
Pajtimi mbante lidhje të ngushta me familjen e gjerë. «Nuk ka shkuar java pa më telefonuar», thotë axha Ademi. «Ka qenë shumë humorist, shumë i afrueshëm. Nuk ka pasur qejf ta shohë askënd të hidhëruar».
Halla Zyra shton: «Sa herë ka ardhur, më ka telefonuar e më ka ftuar. Më thoshte ‘sa të rri unë këtu, edhe juve – hallat e mia – dua t’ju shoh këtu’. Ka qenë shumë i hareshëm».