Millosh Gjergj Nikolla, i njohur me pseudonimin Migjeni, lindi në Shkodër më 13 tetor 1911. Në 115-vjetorin e lindjes, ai kujtohet si poet dhe prozator i letërsisë shqipe, krijimtaria e të cilit trajtoi varfërinë dhe plagët shoqërore të kohës.
Migjeni u rrit në kushte të vështira ekonomike dhe përjetoi fatkeqësi familjare. Mbiemri i tij lidhet me gjyshin, Nikolla Dibranin, i ardhur nga krahina e Rekës së Maqedonisë së Veriut. Pasi kreu shkollën fillore në Shkodër, vazhdoi mësimet në Tivar dhe përfundoi seminarin teologjik të Manastirit. Në vitin 1932, pasi nuk siguroi bursë për studime të larta, mbeti pa punë; më 1933 u emërua mësues në Vrakë, pranë Shkodrës. Ndërkohë, kishte nisur të botonte shkrime në revistën “Illyria”.
Në tregimet dhe skicat e tij, Migjeni pasqyroi jetën e fshatit dhe të qytetit shqiptar, si dhe problemet e shtresave të varfra. Ndër tregimet e përmendura në burime janë “A don qymyr zotni?”, “Studenti në shtëpi”, “Të çelën arkapijat”, “Historia e njenës nga ato”, “Qershijat” dhe “Bukën tonë të përditshme falna zot”. Në krijimtarinë e tij përdori zbërthimin psikologjik, ironinë, sarkazmën dhe monologun dramatik.
Poezia e Migjenit pasqyroi botën shqiptare të viteve ’30, me protestat, dhimbjet, ëndrrat dhe shpresat për të ardhmen. Vëllimi “Vargjet e lira” hapet me “Parathënia e parathënieve”. Poezitë janë ndarë në gjashtë cikle:
- “Kangët e ringjalljes”
- “Kangët e mjerimit”
- “Kangët e perëndimit”
- “Kangët më vete”
- “Kangët e rinisë”
- “Kangët e fundit”
Sipas Ora News, ATSH-së dhe Zhurnal.mk, poezitë dhe prozat e tij janë përkthyer në 18 gjuhë. Migjeni vdiq në Torre Pellice të Italisë më 26 gusht 1938. Alsat-M dhe KosovaPress raportojnë se eshtrat e tij u sollën në Shqipëri më 1956 dhe se më 1957 iu dha pas vdekjes titulli “Mësues i Popullit”.