Fshati Kalludër e Vogël, në Komunën e Zubin Potokut, dyshohet se strehon eshtrat e 23 civilëve shqiptarë, të cilët humbën jetën gjatë konfliktit të armatosur në Kosovë. Sipas Natasha Kandiq, drejtuese e Fondit për të Drejtën Humanitare në Beograd, forcat policore serbe ishin në dijeni të krimit që në momentin e ndodhjes, por në vend të hetimeve, dhanë urdhër për groposjen e trupave me qëllim fshehjen e gjurmëve.
Detajet e dëshmisë
Informacioni mbi këtë vendndodhje u bë publik më 7 janar 2013 përmes dëshmisë së serbit Ranko Tepavac, i cili rrëfeu vrasjet dhe groposjen e fshehtë. Kjo dëshmi, sipas Kandiq, ishte depozituar fillimisht para hetuesve të UNMIK-ut dhe Polices së Kosovës më 7 shkurt 2003. Dëshmitari përshkroi sesi grupi i Jovica Utviqit ndaloi kolonën e civilëve, u mori sendet me vlerë dhe, pasi u kërkoi të ktheheshin mbrapsht, hapi zjarr mbi ta.
Rindërtimi i ngjarjes së vitit 1999
Sipas vëllimit të dytë të Librit të Kujtesës së Kosovës, botuar në vitin 2024 me titullin “Dinjitet për të Zhdukurit”, rrugëtimi fatal filloi në prill të vitit 1999. Për shkak të arrestimeve të aktivistëve të Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK) në Mitrovicë, një grup personash, përfshirë Faruk Spahiun (ish-kryetar i Mitrovicës së Jugut), Adem Beqirin, Adem Ademin, Sahit Beranin, Hasan Dërvarin dhe Demir Ahmetin, u strehuan në fshatin Kotorr. Nën udhëheqjen e Xhafer Behramit, një grup prej rreth 20 personash u nis drejt kufirit me Malin e Zi, së bashku me pjesëtarin e UÇK-së, Shaban Abazin.
Gjatë marshimit nëpër pyjet pranë Prevllakës, grupi u nda për shkak të panikut pas pikasjes së dritave në distancë. Faruk Spahiu, në dëshminë e tij të dhënë në vitin 2001, rrëfeu se ai, Ismet Ferizi dhe Xhevat Llausha u shtrinë përtokë për të shmangur zbulimin. Ata u ndaluan të nesërmen në Zubin Potok nga një person i armatosur dhe u dërguan në stacionin e policisë. Deri në ditët e sotme, asnjë institucion nuk ka ndërmarrë veprime hetimore për verifikimin e lokacionit të varrezës së pretenduar.