Futbolli italian dhe ai botëror janë në zi pas lajmit për ndarjen nga jeta të Sandro Mazzolës në moshën 83-vjeçare. I njohur për aftësitë e tij teknike dhe nofkën “Mustaqja”, ai u shndërrua në një simbol të përjetshëm të Interit, klubit të cilit i kushtoi të gjithë karrierën e tij si lojtar.
Një karrierë e lavdishme
I rritur nën hijen e emrit të babait të tij, Valentino Mazzola, kapitenit të “Grande Torino”, Sandro arriti të ndërtonte një identitet unik në fushën e blertë. Ai ishte një prej protagonistëve kryesorë të skuadrës së Helenio Herrerës, e njohur si “Grande Inter”, që dominoi futbollin evropian në vitet ’60. Statistikave të tij mbresëlënëse u shtohen:
• 4 tituj kampionë të Italisë.
• 2 Kupa të Kampionëve dhe 2 Kupa Ndërkontinentale.
• Titulli i golashënuesit më të mirë në Serie A (1965) dhe në Kupën e Kampionëve (1964).
• Vendi i dytë në garën për Topin e Artë në vitin 1971.
Kontributi në Kombëtare dhe pas futbollit
Me fanellën e Italisë, Mazzola zhvilloi 70 ndeshje dhe shënoi 22 gola, duke fituar Kampionatin Europian në vitin 1968 dhe duke arritur finalen e Botërorit në 1970. Karriera e tij në kombëtare u shënua edhe nga rivaliteti dhe bashkëpunimi i famshëm “staffetta” me Gianni Riverën.
Pas tërheqjes nga futbolli në vitin 1977, ai vijoi të ishte i lidhur me Interin në role drejtuese, ku dha kontributin e tij në afrimin e lojtarëve si Ronaldo Nazário dhe në ndërtimin e projekteve të reja sportive. Klubi zikaltër, nëpërmjet presidentit Giuseppe Marotta, shprehu ngushëllime të thella, duke e cilësuar Mazzolën si një njeri që ishte historia e vetë Interit.
Përditësime
Karriera e Sandro Mazzolës është skalitur në historinë e futbollit me 565 paraqitje dhe 158 gola gjatë 17 viteve me fanellën e Interit. I biri i legjendës Valentino Mazzola, ai bëri debutimin e tij tronditës në moshën 18-vjeçare kundër Juventusit, vetëm pak orë pasi kishte mbyllur provimet shkollore. Kulmi i suksesit të tij ndërkombëtar u regjistrua në finalen e vitit 1964, ku shënoi dy gola në fitoren 3-1 kundër Real Madridit. Përtej fushës, Mazzola dha kontributin e tij edhe si drejtor sportiv te Torino, duke shtuar një tjetër dimension në profilin e tij si figurë drejtuese.
Jeta e Sandro Mazzolës u shënua thellë nga tragjedia ajrore e Supergës më 4 maj 1949. Ky aksident ajror i mori jetën babait të tij, legjendës së futbollit Valentino Mazzola, kur Sandro ishte vetëm 6 vjeç. Kjo ngjarje ndikoi në formimin e hershëm të karakterit të tij, duke e shtyrë atë të ndiqte gjurmët e të atit në fushat e futbollit.
Ish-presidenti i Interit, Massimo Moratti, vlerësoi ndikimin thelbësor të Sandro Mazzolës në skuadër nën drejtimin e trajnerit Helenio Herrera. Moratti veçoi stilin e veçantë të driblimit dhe shpejtësinë e Mazzolës, duke e cilësuar atë si shtyllën teknike të Grande Interit. Ish-presidenti rikujtoi golin ikonik ndaj Vasasit më 8 dhjetor 1966, si një nga momentet më të spikatura që dëshmon gjenialitetin e futbollistit në fushë.