Bill Clinton, president i SHBA-së, dhe Madeleine Albright, sekretare e Shtetit, reaguan ndaj dhunës që Serbia ushtronte ndaj shqiptarëve të Kosovës në fillim të vitit 1999.
Situata shkaktonte shqetësim të madh në Shtetet e Bashkuara, të cilat e konsideronin atë kërcënim për stabilitetin rajonal. Clinton diskutoi me aleatët e NATO-s mundësinë e ndërhyrjes në Kosovë. Ai mbështeste dërgimin e trupave amerikane vetëm nëse dhuna do të ndalej dhe do të arrihej një marrëveshje paqësore gjatë negociatave në Rambuje, një ditë pas deklaratave.
Në një deklaratë, Clinton tha: «Koha për ta ndalur këtë konflikt në Kosovë është tani, para se të përhapet dhe ndërkohë që mund të frenohet me një kosto të pranueshme. Ne kemi rënë dakord me aleatët tanë për një strategji që besojmë se mund të sjellë paqe dhe ta mbështesë atë strategji me forcën e NATO-s».
Ai theksoi se pavarësisht diskutimeve, nuk ishte marrë ende një vendim final. «Nëse arrihet një marrëveshje – dhe ky është një ‘nëse’ i madh –, një prani e NATO-s në terren në Kosovë mund të rezultojë thelbësore për t’u dhënë të dyja palëve besimin e nevojshëm për t’u tërhequr nga përleshjet. Po e diskutojmë këtë tani me Kongresin dhe me aleatët tanë. Ende nuk është marrë asnjë vendim».
Albright nënvizoi interesat kombëtare të Amerikës në zgjidhjen paqësore të konfliktit. «Amerika ka interesa të qarta kombëtare në një zgjidhje paqësore të këtij konflikti, të cilat krijojnë arsye bindëse që ne ta shqyrtojmë seriozisht pjesëmarrjen amerikane. Megjithatë, gatishmëria jonë për të marrë pjesë do të varet nga arritja e një marrëveshjeje të fortë dhe efektive, si dhe nga një tërheqje e forcave serbe».