Leon Weintraub, 100-vjeçari i mbijetuar i Holokaustit, kujton pushtimin nazist të qytetit Lozh në Poloni më 9 shtator 1939. Ai ishte atëherë 13 vjeç dhe jetonte me nënën, që menaxhonte një lavanteri, dhe motrat në një lagje të varfër. Babai i tij kishte vdekur kur ai ishte njëvjeç e gjysmë. Familja ishte e lidhur ngushtë, ndërsa Weintraub, djalë inteligjent, frekuentonte gjimnazin falë një burse. Librat dhe filmat i shërbenin si dritare drejt botës.
Në shkurt 1940, ai bashkë me familjen u zhvendos me detyrim në geton Litzmannstadt, emrin gjerman të Lozh-it. Rreth 160.000 hebrej u futën aty, ku çdo tentativë arratisjeje ndiqej me vdekje. Banorët u vuën në punë të detyruar. Weintraub punoi në një punishte elektriku në sektorin e metaleve. Këshilli hebrej, i krijuar nga nazistët për të administruar komunitetin dhe ndërmjetësuar me pushtuesit, këshillonte se punëtorët e dobishëm kishin më shumë shanse mbijetese.
Në geto, shumë persona vdiqën nga epidemitë dhe uria. “Fjala uri ka një vend të veçantë në vokabularin e trurit tim”, thotë Weintraub për DW. Ai thekson se uria e vërtetë ndryshon nga mungesa e thjeshtë e ngrënies dhe vazhdoi ta vuajë për pesë vjet. Weintraub lufton që kujtesa për Holokaustin të mos zbehet, veçanërisht në 27 janar, Ditën Ndërkombëtare të Përkujtimit.
Përditësime
Leon Weintraub përshkroi pushtimin nazist në Lodzh si kolona të pafundme ushtrash të rinj, shtatlartë e të shëndetshëm, me uniforme jeshile Wehrmacht, tingulli i çizmeve në kalldrëm i cili ende rrëqeth trupin.
Ai tha: «Ata rrezatonin aq shumë pushtet. Ata mund të shkatërronin gjithçka që u pengonte rrugën».
Weintraub theksoi dehumanizimin e hebrenjve dhe shtoi se Këshillat Hebreje shërbenin si ndërmjetësues të vendosur nga nazistët.
Leon Weintraub sqaroi se vuajti urinë për 5 vjet, 7 muaj dhe 3 javë, përveç një rasti. Ai nuk mund të flinte për shkak të dhimbjes në stomak dhe zgjohej me të njëjtën ndjesi. Mendimi i vetëm ishte gjetja e ushqimit. Weintraub kishte katër motra, ndërsa babai i tij vdiq kur ai ishte 2 vjeç.