Në një analizë të publikuar së fundmi, Minella Aleksi trajton kushtet dhe funksionimin e sistemit të paraburgimit në Shqipëri, duke e cilësuar atë si një institucion që barazon trajtimin e të dënuarve me ata që janë në pritje të një vendimi gjyqësor. Sipas autorit, ndonëse ligji bën dallim mes këtyre dy kategorive, në praktikë, individët në paraburgim përballen me të njëjtat kushte jetese, disiplinore dhe mjedisore si personat e dënuar.
Artikulli ngre shqetësimin se koncepti i prezumimit të pafajësisë, i cili është një parim kushtetues, shndërrohet me kalimin e kohës në një formalitet procedurial. Sipas kësaj perspektive, mungesa e një ballafaqimi efektiv me provat gjatë një periudhe të gjatë kohe krijon atë që autori e quan “burgim të legalizuar”.
Kjo analizë përdor termin metaforik “fermentim juridik” për të përshkruar procesin ku koha e kaluar në paraburgim shërben si mekanizmi kryesor për të përcaktuar fajësinë, në vend të paraqitjes së fakteve dhe provave konkrete. Sipas autorit, ky proces është shndërruar në një praktikë ku faji nuk provohet, por maturohet përmes kalimit të ditëve në qeli. Në fund të këtij procesi, etiketa e të pafajshmit zëvendësohet automatikisht me atë të fajtorit, pavarësisht nëse provat thelbësore kanë ndryshuar apo jo.
Autori thekson se ky fenomen krijon situata paradoksale, ku paraburgimi shërben për të “piqur” fajësinë e të pandehurit në mungesë të një hetimi të bazuar në fakte të forta. Në fund të shkrimit, autori shton se ndërsa gjykatat kombëtare mund të servirin vendime të tilla, shpesh ato i nënshtrohen shqyrtimit të mëtejshëm nga Gjykata e Strasburgut, e cila vlerëson bazueshmërinë e proceseve të zhvilluara në sistemin tonë gjyqësor.