Pas shpalljes së vendimit nga Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë më 16 shtator, hulumtuesja e Tribunalit Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë, Nevenka Tromp, ka deklaruar se ky aktgjykim tejkalon përgjegjësinë individuale të të dënuarve. Sipas saj, konstatimi për një "ndërmarrje të përbashkët kriminale" përfaqëson një kriminalizim retrospektiv të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, një përqasje që ajo e vlerëson si më të gjerë se çdo aktgjykim i mëparshëm i TPNJ-së.
Tromp ka vënë në pikëpyetje qëllimin fillestar të krijimit të këtij institucioni në vitin 2015, duke e përshkruar si një lëshim ndaj Serbisë për të siguruar mbështetjen perëndimore, dhe jo si një mjet të mirëfilltë drejtësie. Ajo paralajmëroi se Serbia do ta shfrytëzojë këtë vendim si një mjet lufte juridike (lawfare) për të ringjallur aspiratat territoriale ndaj Kosovës. Lidhur me dënimin prej 25 vitesh burgim për Hashim Thaçin dhe Jakup Krasniqin, ajo e konsideroi atë de facto si burgim të përjetshëm për shkak të moshës së të akuzuarve.
Një tjetër pikë kritike e ngritur nga Tromp është trajtimi i rrethanave lehtësuese nga kryetari i trupit gjykues, Charles Smith. Ajo e cilësoi si mizore faktin që Thaçi u dënua pavarësisht kontributit të tij aktiv në krijimin e vetë Gjykatës Speciale gjatë kohës që shërbente si president. Tromp vlerësoi se procesi i apelit mund të sjellë ndryshime të pjesshme, si rishqyrtimi i konstatimeve për "ndërmarrjen e përbashkët kriminale" ose ndryshimi i dënimeve, por theksoi se sfida kryesore juridike mbetet kundërshtimi i mënyrës se si është ndërtuar logjika e fajësisë për secilin individ.
Përditësime
Aktgjykimi i 16 shtatorit nga Dhomat e Specializuara zgjeroi listën e pjesëtarëve të 'ndërmarrjes së përbashkët kriminale' me shtatë persona të tjerë: Lahi Brahimaj, Fatmir Limaj, Sylejman Selimi, Rrustem Mustafa, Latif Gashi, Shukri Buja dhe Sabit Geci. Gjykata e bazoi këtë konstatim mbi elemente si vrasjet e të dyshuarve për kolaboracionizëm, komunikatat e lëshuara nga UÇK-ja dhe zhvillimin e luftës speciale. Ish-prokurori Geoffrey Nice e cilësoi këtë qasje juridike si praktikë të 'paprecedentë'.