Një studim i ri gjenetik ka zbuluar se dy mumje 7 000-vjeçare, të gjetura në strehën shkëmbore Takarkori në jugperëndim të Libisë, i përkasin një dege të panjohur të pemës gjenealogjike njerëzore.
Këto mbetje bareshe neolitike, të ruajtura natyrshëm, u analizuan nga një ekip i udhëhequr nga arkeogjenetikja Nada Salem e Institutit Max Planck për Antropologji Evolucionare. Edhe pse klima e thatë e Saharasë pengon ruajtjen e materialit gjenetik, fragmentet e ADN-së ofruan të dhëna të rëndësishme.
Të dy individët janë femra dhe i përkasin asaj që shkencëtarët e quajnë popullatë fantazmë. Ky term i referohet grupeve njerëzore të supozuara vetëm nga gjurmët gjenetike të zbehta te njerëzit modernë, pa mbetje fizike të drejtpërdrejta deri tani.
Konteksti historik i Saharasë
Shkretëtira e Saharasë, sot një nga rajonet më të thata në botë, gjatë Periudhës së Lagësht Afrikane (rreth 14 800 deri në 5 500 vjet më parë) ishte një zonë me liqene, kullota, savana, e favorshme për bujqësi dhe blegtori. Kjo periudhë mbështeti vendbanime njerëzore.
Studimi hedh dritë mbi një komunitet misterioz në këtë Saharë të Gjelbër, duke ofruar pamje të reja për historinë afrikane. Struktura gjenetike e këtij grupi në jugperëndim të Libisë paraqet zhvillime të papritura për arkeologët.