Në një analizë të publikuar së fundmi, gazetari Ben Andoni shtron pyetjen mbi ekzistencën e një elite të vërtetë intelektuale në Shqipëri, aftësinë e saj për të udhëhequr dhe marrëdhënien e ndërlikuar me pushtetin. Autori evidenton një përplasje të vazhdueshme mes parimeve shkencore dhe interesave politike, duke sjellë si dëshmi historike qëndrimin e profesorit Eqrem Çabej ndaj Enver Hoxhës. Sipas autorit, intelektualët në të kaluarën kanë provuar përballjen me regjimin përmes shkarkimeve dhe degdisjeve në punë të ulëta, siç ishte rasti i orientalistit Vehxhi Buharaja, i cili u dëbua nga puna në Institutin e Historisë në vitin 1975 dhe përfundoi si arkëtar në një berberhane në Berat, apo ai i Sejfulla Malëshovës, i cili përfundoi si shitës samarësh në Fier.
Në kontekstin aktual, autori argumenton se përqendrimi i pushtetit tek një individ i vetëm ka relativizuar rolin e akademikëve dhe studiuesve. Ky fenomen përshkruhet si një qorrsokak, ku institucionet, duke përfshirë ato në varësi të Akademisë, e kanë të vështirë të shprehin mendim ndryshe për shkak të frikës nga penalizimet ose dëshirës për të ruajtur status-quo-në. Analiza thekson se mllefi ndaj intelektualëve në rrjetet sociale dhe përdorimi i inteligjencës artificiale për të kërkuar status social janë tregues të një boshësie të shkaktuar nga burokracia dhe mungesa e një drejtimi të qartë shoqëror.
Së fundmi, autori kritikon ashpër ata që ai i quan kameleonë, individë që, sipas tij, kritikojnë sistemin dhe figura politike si Edi Rama apo Sali Berisha pasi kanë qenë pjesë e partive, duke kërkuar të shfrytëzojnë pakënaqësitë e shoqërisë. Analiza thekson se përballë kësaj situate, intelektualët e vërtetë gjenden përpara sfidash të mëdha, ndërsa shoqëria përballet me pasojat e këtij konfuzioni vlerash.